Galatasaraylının internetteki kalesi GSCimbom ile Forumfutbol siteleri arasında yapılan dostluk karşılaşması.

Kadıköy - Moda Arena ...

Cesarete lüzum olmasa, Çaresiz kalsam da
Sussam, konuşamasam da

… Zor değil hani, terkederim hayallerimi,
belki ümitlerimi;  ama geleceğimi…

Kimsesize çevirdiğim yollarımda görmezlikten gelebilirim seni…
Görmezsin hem beni…

Yalnız
Yalnız; gözlerine bakmalıyım SON kez…

Sırf başlayıp bitirebildiğim bir hikâyem olsun diye;
…bıktım ardımda yarım kalmış hikâyeler taşımaktan.
Çünkü bizzat ben, yarım kalmış bir hikayeyim..

Anlamlarını bilmeden sevdiğimiz şarkılar var ya.
İşte biz böyleyiz… !
Sesin kıvrılıp büküldüğü yerde ıslanıyor gözlerimiz.
HAYAT, sahip olduklarımızın dışında kalanlarmış meğer…

Meğer ! …

Çok . Çok . Meğer ne garip bir kelimeymiş Meğer …

Alzheimer hastası Bir Kıza Aşık Olmak…Düşünülebilir mi? Nasıl bir duygudur, ne fedakarlıklar gerektirir?

2004 yapımı; bunu en iyi dile getiren en güzel şekilde anlatan bir film…
50FirstDates
Yani 50 ilk öpücük…!

2004 yılında vizyona girmiş olup, aynı yıl içerisinde tarafımdan da izlenilerek gayet başarılı bulunan bir yapıt.
Hoş, o zamanlar şimdiki gibi geniş düşünebilen bir genç değildim. Çocuktum. Ama güzel dersler çıkaralabilinecek bir filmdir.
Gscimbom’da bir forum altındaki bir tartışmada aklıma gelmiştir bu film. Hemen bloga yazarak bilmeyenleri de haberdar etmek istedim.

Film hakkında kısaca;

50 İlk Öpücük’ün ana karakterleri seviş-bırak zihniyetinde bir Kazanova olan Henry ile her gece hafızasının silinmesine yol açan ender bir nörolojik rahatsızlığa sahip sanat öğretmeni Lucy…

#devamı için, buraya tıklamanız yeterli…

Aradan 3 yıl geçti. Biz O an’ı unutamadık.
20:45‘i unutamadık.
Denizli’den gelen sesi unutmadık!

Sizler de unutamadınız ! İnkar etmeyiN !
Saat kaç ? Bir de siz söyleyin !

ya da şu sese kulak verin !

4 köşeli bir Kare…
Sevinçten 4 köşe bir Takım…

Beşiktaş. Tebrik ediyorum,  Galatasaray’ımızın havlu attığı ligde başarılar diliyorum.
Egoist sersem Bülent Uygun sayesinde bu sene,  Şampiyonluğu Siyah Beyaz izlemek istiyorum.

Memleketimin takımından soğuttun beni Bülent Uygun !
Al Sana !
Şampiyon Beşiktaş !

Amansızdılar !… İnandılar !… Başardılar !…

Yürüyedur Galatasaray !…

! 17 Mayıs 2000 !

Eurovision’daki temsilcimiz Hadise, kıyafet tartışmaları eşliğinde yarı final için Moskova’da sahne aldı.
Hasta olduğunu ve tam potansiyel sergileyemeyeciğini bildiğimiz Hadise, kötü bir performans göstermesine karşın Finale adımızı yazdırdı. Kötü diyorum çünkü, beklediğimiz, bildiğimiz Hadise bu değildi. Finale kadar iyileşecektir ve gerçek performanısını gösterecektir, Böyle ümit ediyoruz.

Hadise’nin 16 Mayıs Cumartesi akşamı yapılacak finale kalabilmesi için bu akşam ilk 10’a girmesi gerekiyordu. Yarı finallerde oylama ‘tele voting’ olarak isimlendirilen SMS oylamasıyla yapıldı

İLK ZARFTAN TÜRKİYE ÇIKTI

1. Türkiye
2. İsveç
3. İsrail
4. Portekiz
5. Malta
6. Finlandiya
7. Bosna Hersek
8. Romanya
9. Ermenistan
10. İzlanda

İkinci yarı finalin 14 Mayıs Perşembe günü yapılacağını bilgi olarak aktararak 16 Mayıs günü büyük finalde Hadise’ye güvenimizin sonsuz olduğunu belirterek sözlerimi noktalayayım.

Hadise, Başarılar…Haydi Bakalım ! DümTekTek!

Öyle içimdesin ki. Yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların. Küçük, ürkek, kesik dokunuşlarınla, belki de her zamankinden daha yanımdasın. Yani öylesine, o kadar bensin ki. Ah nasıl anlatsam. Boşuna bu çabalarım, doğru kelimeleri aramalarım. Ne kitaplar yazıyor, ne de sözlüklerde karşılığı var.

Yalnızca hissediyor insan, yaşıyor. Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız.

Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de. Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu, diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı asırlarca?

Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya, başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine.

Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım. Paylaşamadım yanlış yaptım. Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam, hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam. Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin, acılı duvarları gibiyim.

Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor. Tutunamıyorum. Renklerim, gün içinde değişiyor. Soluyorum, soğuyorum. Güneş ulaşmıyor içerilerime. Küfleniyorum, yaşlanıyorum. Yalnızlıklar peşimde. Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme. Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum.

Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum. Yollar, gitgide uzadı ve karıştı. Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var. Ah onun ne olduğunu biliyorum. Sonu sana geliyor her cümlenin. Her şeyin başında içinde ve sonundasın. Bu değişmiyor. Öyle içimdesin ki. Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün.

Çok mutluydum. Gün içinde neler yaptığımı, nelere kızıp, nelerle mutlu olduğumu, tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım.

“Yine zamansız yağmurlar” dedim, “Daha önce, hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları” dedim, “Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek, bilmeyecek, söylemeyecek misin?” dedim. Çok uzun bir mektup oldu. Başından sonuna kadar okudum.

Neler yazmışım diye merakımdan.

Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adını yazdım. Büyük harflerle, yalnızca adını. Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum. Mektup cebimde. Cebim yüreğime yakın. Yüreğim sende. Sen yüreğime yakın. Öyleyse mektup sende.

Can Dündar